gaia

Кога одмарам затоа што сум исцрпен, треба да се потсетам дека не го трошам денот залудно. Не избегнувам обврски и не губам време. Го правам токму она што ми е потребно во тој момент – си давам простор да се обновам и да закрепнам. 

Колку пати сте си рекле: „Само да дојде викендот, па ќе се одморам“? Или сте се вратиле од годишен одмор со чувство дека ви треба уште неколку дена за да закрепнете од самиот одмор?

Во свет во кој продуктивноста се вреднува повеќе од одморот, а постојаната достапност се смета за нормална, не е чудно што многу луѓе се чувствуваат исцрпени дури и кога имаат доволно време за сон.

Можеби причината лежи во тоа што одморот најчесто го поистоветуваме со неактивноста. Ако не работиме, сметаме дека одмараме. Ако лежиме на плажа или спиеме подолго за време на викендот, веруваме дека сме му дале на организмот сè што му е потребно за обновување. Но човекот е многу повеќе од физичко тело и неговите потреби не завршуваат со неколку дополнителни часа сон.

Во последните години сè повеќе внимание привлекува концептот на седумте вида одмор, развиен од американската лекарка д-р Саундра Далтон-Смит и претставен во публикации на Американската психолошка асоцијација. 

Д-р Саундра Далтон-Смит во своето TED предавање од 2021 година ја објаснува важноста на холистичкиот пристап кон одморот:

„Погрешно ги изедначивме поимите сон и одмор и со тоа го поедноставивме одморот до таа мера што почна да изгледа како нешто неефикасно“, објаснува Далтон-Смит. „Резултатот е култура на високо успешни, високо продуктивни, но хронично уморни и прегорени луѓе.“

Во книга „Sacred Rest: Recover Your Life, Renew Your Energy, Restore Your Sanity“ („Свет Одмор: Вратете си го животот, обновете ја својата енергија и повратете го здравиот разум“), д-р Саундра Далтон-Смит (Saundra Dalton-Smith) ја разработува темата на заморот, и ги разгледува предизвиците на современиот човек – хроничниот стрес, преоптовареноста со информации, емоционалниот товар, недостатокот на инспирација, притисокот од односите и чувството на губење на смислата. Како резултат на тоа, не искусуваме само физички замор, туку и ментална, емоционална, социјална, креативна, сензорна и духовна исцрпеност.

Според д-р Далтон-Смит, секој вид замор бара соодветен вид одмор. Затоа таа опишува седум видови одмор кои ни помагаат да ја обновиме енергијата, рамнотежата и виталноста и повторно да се чувствуваме целосни.

Вид на замор	Вид на одмор што недостасува
Физички замор	Физички одмор
Ментален замор	Ментален одмор
Преоптовареност од бучава, екрани и информации	Сензорен одмор
Недостиг на инспирација и ентузијазам	Креативен одмор
Емоционална исцрпеност	Емоционален одмор
Исцрпеност од луѓе и односи	Социјален одмор
Чувство на празнина и губење смисла	Духовен одмор

Токму тука се среќаваат современата психологија и холистичката медицина. И двете потсетуваат на нешто што одамна сме го заборавиле: човекот не е составен само од мускули и органи, туку и од мисли, чувства, односи, креативност и внатрешен живот. Кога еден од овие аспекти е преоптоварен, заморот може да остане присутен дури и кога телото формално одмара.

Седумте вида одмор – што навистина ни недостасува?

1. Физички одмор

Ова е видот на одмор што најлесно го препознаваме. Телото ни сигнализира преку чувство на тежина, болки во мускулите, намалена издржливост или постојана потреба за сон.

Физичкиот одмор може да биде пасивен – преку сон и мирување, но и активен – преку лесно истегнување, јога, масажа, прошетки во природа или техники за релаксација.

Во современиот начин на живот често се случува истовремено да бидеме физички неактивни, а сепак физички исцрпени поради недостиг на квалитетен сон, хроничен стрес и постојана напнатост на организмот.

2. Ментален одмор

Дали некогаш сте се чувствувале уморни веднаш по будењето? Или сте забележале дека умот продолжува да работи и кога телото мирува?

Менталниот замор е резултат на постојаното размислување, анализирање, планирање и решавање проблеми. Денес сме изложени на огромна количина информации, известувања, пораки и одлуки што треба да ги донесеме.

На ментално исцрпениот човек не му е потребно само повеќе сон. Понекогаш му е потребна тишина. Неколку минути без телефон, без разговори и без нови информации можат да бидат вистински лек за преоптоварениот ум.

3. Сензорен одмор

Екраните, светлата, сообраќајот, бучавата, рекламите и постојаните известувања создаваат непрекината стимулација на нашите сетила.

Иако често не сме свесни за тоа, мозокот постојано обработува огромен број надворешни дразби. Со текот на времето ова може да доведе до раздразливост, намалена концентрација и чувство на исцрпеност.

Сензорниот одмор може да биде едноставен: исклучен телефон, пригушено осветлување, неколку минути тишина или прошетка во природа без слушалки и дигитални уреди.

4. Креативен одмор

Креативноста не е резервирана само за уметниците. Секојдневно користиме креативност кога решаваме проблеми, донесуваме одлуки или бараме нови начини за справување со предизвиците.

Кога сме креативно исцрпени, светот почнува да изгледа сиво и еднолично. Тогаш ни е потребно повторно да се поврземе со убавината околу нас – природата, музиката, уметноста, книгите или едноставно мирното набљудување на околината.

Токму ваквите моменти често ја обновуваат инспирацијата и чувството на внатрешна свежина.

5. Емоционален одмор

Емоционалниот замор е еден од најчестите, но и најмалку препознаени облици на исцрпеност.

Се јавува кога долго време сме силни за другите, ги потиснуваме сопствените чувства или постојано се грижиме за туѓите потреби. Луѓето кои работат со пациенти, клиенти, ученици или членови на семејството особено добро го познаваат овој вид замор.

Емоционалниот одмор започнува тогаш кога си дозволуваме искреност – кон себе и кон другите. Кога не мораме секогаш да бидеме добро и кога можеме без страв да ги изразиме сопствените чувства.

6. Социјален одмор

Не сите односи нè хранат со енергија. Некои нè исполнуваат, а некои нè исцрпуваат.

Социјалниот одмор не значи осаменост. Тој подразбира препознавање на луѓето со кои се чувствуваме прифатени и безбедни, како и поставување граници кон односите што постојано ни ја одземаат енергијата.

Понекогаш најдобриот одмор е поминат во друштво на вистинските луѓе. А понекогаш е потребна и свесно избрана самотија.

7. Духовен одмор

Духовниот одмор се однесува на потребата човекот да почувствува смисла, поврзаност и припадност кон нешто поголемо од себе.

За некого тоа е молитва. За друг медитација, престој во природа, јога, тивко созерцание или време поминато во служба на другите.

Кога недостасува духовен одмор, животот може да изгледа како бескраен список на задачи. Кога е присутен, дури и секојдневните активности добиваат подлабоко значење.

Токму тука холистичкиот пристап природно се надоврзува на современите сознанија за одморот. Човекот не е само тело кое треба да се наспие. Тој е сложено суштество составено од физички, ментални, емоционални, социјални и духовни аспекти. Вистинското обновување започнува тогаш кога ќе научиме да го препознаеме видот на заморот што го носиме и ќе му го понудиме токму оној вид одмор што му е потребен.

Што ни кажува заморот? – холистички поглед кон исцрпеноста и виталната сила

Во современата медицина заморот најчесто се разгледува како симптом. Тој може да биде поврзан со недостаток на сон, стрес, преголем број обврски, хормонални промени, инфекции или различни здравствени состојби. 

Но холистичкиот пристап нè поканува да погледнеме уште подлабоко.

Наместо само да прашаме: „Како да го отстраниме заморот?“, можеби треба да прашаме: „Што се обидува да ни каже?“

Телото има свој јазик. Болката, несоницата, раздразливоста, недостатокот на концентрација и исцрпеноста не се наши непријатели. Тие често се пораки дека некаде е нарушена рамнотежата помеѓу трошењето и обновувањето на нашите ресурси.

Заморот е еден од најискрените сигнали што ни ги испраќа организмот. Тој не бара секогаш лекување. Понекогаш бара слушање.

Кога телото зборува, а ние не слушаме

Во пракса често се среќаваат луѓе кои со години живеат во состојба на постојана исцрпеност. Тие продолжуваат да работат, да се грижат за семејството, да ги исполнуваат обврските и да функционираат на прв поглед сосема нормално.

Но организмот плаќа цена.

На почетокот се појавува потребата за повеќе кафе. Потоа доаѓаат проблемите со концентрацијата. Следува раздразливост, намалена мотивација, несоница или чувство дека дури и најмалите задачи бараат огромен напор.

Во еден момент телото почнува погласно да бара внимание.

Заморот тогаш не е знак на слабост. Тој е обид на организмот да нè заштити од понатамошно исцрпување.

Виталната сила – заборавената енергија на обновувањето

Во хомеопатијата и во многу традиционални медицински системи постои концептот на витална сила – внатрешен принцип што ја одржува рамнотежата и способноста на организмот за самообнова.

Без разлика дали ќе ја наречеме витална сила, животна енергија, прана, чи или едноставно природна способност за регулација, идејата е слична: човекот поседува вродена интелигенција која постојано се стреми кон рамнотежа.

Кога оваа рамнотежа е зачувана, организмот релативно лесно се справува со секојдневните предизвици. Но кога стресот, емоционалните оптоварувања, хроничната напнатост или животните околности стануваат преголеми, ресурсите за обновување почнуваат постепено да се намалуваат.

Тогаш заморот станува повеќе од обична потреба за сон.

Улогата на хомеопатијата во процесот на обновување

Хомеопатијата не го заменува одморот, правилната исхрана, движењето, психолошката поддршка или здравите животни навики. Напротив, таа ги препознава како неопходни столбови на здравјето. Но истовремено поставува едно интересно прашање: ако двајца луѓе живеат под сличен стрес и имаат слични животни навики, зошто едниот останува релативно стабилен, а другиот развива длабока исцрпеност?

Одговорот, според хомеопатскиот пристап, не лежи само во надворешните околности, туку и во начинот на кој секој организам реагира на нив.

Заморот не се смета само за недостаток на енергија. Тој е порака. Сигнал дека виталната сила – внатрешниот принцип кој ја одржува рамнотежата на организмот – троши повеќе ресурси отколку што успева да обнови.

Кога оваа состојба трае подолго време, телото и психата почнуваат да испраќаат сигнали. Кај некого тие се појавуваат како физичка исцрпеност. Кај друг како раздразливост, анксиозност или несоница. Кај трет како губење на мотивацијата, емоционална рамнодушност или чувство дека повеќе не може да се справува со секојдневните обврски.

Затоа во хомеопатската консултација не се поставува само прашањето: „Колку сте уморни?“

Многу поважно е да се разбере:

• Каков е вашиот замор?
• Кога првпат се појавил?
• Што му претходело?
• Како се менува во текот на денот?
• Што го подобрува или влошува?
• Како влијае врз вашите мисли и емоции?
• Како влијае врз вашите односи?
• Што се случувало во вашиот живот непосредно пред да започне?

Понекогаш коренот на исцрпеноста лежи во долгогодишна грижа за другите и занемарување на сопствените потреби.

Понекогаш во хроничен стрес што станал толку вообичаен што повеќе не го забележуваме.

Понекогаш во потиснати емоции, нерешени конфликти или долготрајна борба со животни околности кои ја надминуваат нашата способност за адаптација.

Од хомеопатска перспектива, секој симптом претставува обид на организмот да воспостави нова рамнотежа. Заморот не е непријател кој треба да се замолчи. Тој е гласник кој нè повикува да застанеме, да слушнеме и да разбереме што навистина ни недостасува.

Затоа хомеопатијата не го гледа човекот како носител на дијагноза или симптом, туку како единствена личност со сопствена животна приказна, сопствен начин на реагирање и сопствени потреби за обновување.

Кога успеваме да го препознаеме тој индивидуален образец, заморот престанува да биде само проблем што треба да се отстрани. Тој станува важен показател на патот кон подлабоко разбирање на сопственото здравје и враќање кон внатрешната рамнотежа.

Кратки примери од хомеопатијата: 

Nux vomica – замор од постојано претерување

Ова е човекот кој живее во петта брзина.

Постојано брза, работи повеќе отколку што може да издржи, презема премногу обврски и тешко запира дури и кога организмот јасно бара одмор. Често се потпира на стимуланси – кафе, енергетски пијалаци или едноставно на силата на волјата.

Неговиот замор не доаѓа од недостиг на амбиција, туку од прекумерна потрошувачка на енергија. Телото бара пауза, а умот одбива да застане.

Ignatia – замор од грижи и внатрешно оптоварување

Кај овој тип исцрпеноста не доаѓа од премногу работа, туку од премногу чувства и премногу мисли.

Тоа е човекот кој долго размислува за кажаното и недокажаното, кој се грижи за другите, кој тивко носи разочарувања, загуби или емоционални товари. Однадвор може да изгледа сосема добро, но внатрешно троши огромна количина енергија.

Неговиот замор често е резултат на постојано психичко и емоционално процесирање.

Phosphorus – замор од пренадразнетост

Некои луѓе како да живеат без заштитен филтер меѓу себе и светот.

Тие длабоко ги доживуваат звуците, светлината, емоциите на другите луѓе, атмосферата во просторијата и случувањата околу себе. Лесно се воодушевуваат, но исто така лесно се исцрпуваат.

Кај нив заморот често произлегува од постојана сензорна и емоционална изложеност. Нервниот систем работи без престан, впивајќи многу повеќе информации отколку што може лесно да обработи.

Во контекст на седумте вида одмор, тие често имаат особена потреба од сензорен и креативен одмор.

Pulsatilla – замор од емоционална чувствителност

Ова е заморот на луѓето кои живеат преку срцето.

Тие лесно се поврзуваат со другите, силно реагираат на атмосферата во односите и длабоко ги доживуваат емоционалните настани. Кога се соочуваат со несогласувања, оддалечување или недостаток на поддршка, нивната енергија може постепено да се исцрпува.

Кај нив заморот не е само физички. Тој е поврзан со потребата за блискост, разбирање и чувство на припадност.

Често токму емоционалниот и социјалниот одмор се клучни за нивното чувство на обновување.

Повеќе од симптом

Овие примери не претставуваат дијагнози, туку различни човечки приказни за тоа како ја трошиме и обновуваме својата енергија.

Тие нè потсетуваат дека заморот не е секогаш ист и дека вистинското обновување започнува тогаш кога ќе го препознаеме сопствениот образец на исцрпеност и ќе одговориме на неговите вистински потреби.

Одмор како враќање кон себе

Можеби најголемата лекција што можеме да ја научиме од заморот е дека обновувањето не е луксуз.

Тоа е биолошка, психолошка и духовна потреба.

Во култура која постојано нè охрабрува да правиме повеќе, да постигнуваме повеќе и да бидеме достапни во секој момент, одморот понекогаш изгледа како губење време.

Но вистината е спротивна.

Одморот не е спротивност на продуктивноста.

Одморот е она што ја прави продуктивноста одржлива.

Кога му даваме простор на телото да закрепне, на умот да се смири, на емоциите да се обработат и на внатрешната енергија да се обнови, не само што се чувствуваме подобро – туку повторно воспоставуваме контакт со најважниот извор на сила што го поседуваме: самите себе.

Вистинскиот одмор започнува со препознавање

Одморот не е нешто што го заслужуваме само кога ќе завршиме сè од списокот со обврски. Тој е природна потреба на секое живо суштество.

Колку подобро ќе научиме да го препознаваме сопствениот замор, толку полесно ќе можеме да го избереме вистинскиот вид обновување.

Понекогаш тоа ќе биде сон.

Понекогаш разговор.

Понекогаш прошетка низ шума.

Понекогаш тишина.

А понекогаш едноставно дозвола да не правиме ништо.

Бидејќи вистинскиот одмор не е бегство од животот. Тој е начин повторно да му се вратиме – посмирени, појасни и повеќе присутни во него.

Со почит кон потребата од одмор и обновување,
Биљана Ѓуроска
Хомеопатија ГАИА

 

Анксиозноста може значително да влијае врз хормоналната рамнотежа, создавајќи циклична врска каде анксиозноста предизвикува хормонални промени, а хормоналните дисбаланси пак ја влошуваат анксиозноста. Стрес хормоните како кортизол се ослободуваат како одговор на анксиозноста, а тие можат да ја нарушат рамнотежата на другите хормони, како половите хормони (естроген и тестостерон) и тироидните хормони.

Подетално објаснување:

1. Стрес хормони и анксиозност:

• Кортизол: Анксиозноста го активира лачењето на кортизол, примарниот стрес хормон.

• Адреналин: Заедно со кортизолот, се ослободува и адреналин кој го активира механизамот „бегај или бори се“.

• Маѓепсан круг: Зголемениот кортизол, пак, може да влијае врз продукцијата на други хормони, што дополнително предизвикува анксиозност и депресија, особено кога нивото на кортизол не се стабилизира со соодветни механизми за справување, како физичка активност.

2. Полови хормони и анксиозност:

• Флуктуации: Хормоналните промени за време на менструација, бременост или менопауза можат да ја поттикнат анксиозноста.

• Естроген и тестостерон: Овие хормони, чијшто баланс се менува во тие периоди, може да придонесат кон појава на анксиозност.

• Улогата на тестостерон: Намаленото ниво на тестостерон може да доведе до зголемено лачење на кортизол, со што повторно се активира циклусот на анксиозност.

3. Тироидни хормони и анксиозност:

• Хипертироидизам: Зголемената работа на тироидната жлезда може да предизвика анксиозност, забрзан метаболизам и панични напади.

• Хипотироидизам: Намалената функција на тироидната жлезда, исто така, може да доведе до анксиозност и депресија.

4. Други хормони и анксиозност:

• Окситоцин: Овој „хормон на љубовта“ учествува во социјалното поврзување и го намалува стресот. Недостатокот на социјални интеракции или физички допир може да влијае врз нивото на окситоцин, со можен ефект врз анксиозноста.

5. Влијание на хроничен стрес:

• Нарушена рамнотежа: Долготрајниот стрес и анксиозноста можат да доведат до дисбаланс на кортизолот и другите хормони.

• Здравствени ризици: Хормоналните дисбаланси предизвикани од стрес можат долгорочно да доведат до зголемен ризик од депресија и други здравствени проблеми.

6. Барање помош:

• Консултација со доктор: Доколку се чувствува постојана анксиозност и постои сомнеж за хормонален дисбаланс, важно е да се побара професионална медицинска помош за соодветна дијагноза и третман.

• Опции за третман: Третманот може да вклучува директно справување со анксиозноста (преку терапија, лекови) и/или регулирање на хормоналниот дисбаланс со медикаментозна или со промени во начинот на живот.

 

Ова ги опишува последиците од предолга изложеност на главата или целото тело на премногу топлина. Сончаницата е предизвикана од интензивна изложеност на главата на сонце, кое предизви

кува акомулација на топлина во главата и резултира со мозочен оток. Топлотниот удар, од друга страна е резултат на акомулација на топлина во целото тело. Механизмот за регулација на топлина на телото не е во состојба да компензира, и како резултат на тоа се јавува поблаг облик на циркулаторно нарушување. Ова подоцна може да се развие во тежок степен на шок, ако декомпензацијата продолжи. И сончаницата и топлотниот удар се состојби кои треба сериозно да се сватат, бидејќи и двете може да бидат животно загрозувачки.

Agaricus muscarius
Вертиго, намален вид и главоболка
Дијареа
Мускулно треперење (грчење)
Анксиозни и немирни пациенти

Amylenum nitrosum
Пулсации во главата, и наплив на крв во главата
Експлодирачка главоболка
Болка во очите и солзење предизвикано до сончевата светлина

Antimonium crudum
Главоболка
Надразнителна кашлица која се јавува на изложеност на сонце
Јазикот е покриен со дебела бела наслага

Cuprum metallicum
Конвулзии од прегреаност

Natrum carbonicum
Главоболка или чувство на тежина на главата
Вертиго, конфузија, или дури и загуба на свеста
Хронични потешкотии кои започнале на поранешниот сончев удар.

Teridion curassavicum
Главоболка
Естрамна чувствителност на звук
Истоштени, хистерични или анксиозни пациенти

Aconitum napellus
Типичните симптоми за Aconitum започнуваат наеднаш и вообичаено се развиваат по дремка на јакото сонце. Пациентот се буди неочекувано анксиозен, тие се немирни и ги покажуваат сите знаци на масивно прегревање: лицето отекува и станува многу црвено (алтернативно едниот образ може да биде црвен а другиот бел), главата боли, очите се екстремно чувствителни на сонце, се развува чувство на отрпнетост или мравучкање на кожата.

Belladonna
Клучните зборови кои ја опишуваат Belladonna се карактеристични и за овој случај: црвено лице, каротиди кои силно пулсираат, главоболка како некој да те удира со чекан и дилатирани (раширени) зеници. Во споредба со сликата на Glonoinum, која е многу слична, кај Belladonna пациентите рацете и нозете се значително поладни од загр

еаната глава. Пациентите се повеќе во една дива состојба, и додека Glonoinum пациентите збунети бидејќи околината околу нив наеднаш им личи непозната, Belladonna пациетите халуцинираат.

Carbo vegetabilis
Како резултат на прегревањето, состојбата која е карактеристична за Carbo vegetabilis е голема слабост и проблеми со варењето на храната може да се развијат. Колабира механизамот за терморегулација на организмот, која предизвикува синкава ишараност на кожата и невообичаен студ. Дополнителното губење на течност може да доведе до опасна ситуација каде состојбата на пациентот може да прогредира до момент кога пациентот ќе ја изгуби свесноста.

Gelsemium
Типичната слика за Гелсемиум е треперење и слабост, и таа може да се развие и од преголема изложеност на сонце. Пациентот се чувствува многу слаб, очните капаци се многу тешки, и поради слабоста дури и гледаат се дупло. Главата е топла и има конгестија, задниот дел од главата е со болка. Главоболката се влошува колку што се крева сонцето повисоко, и се намалува како што сонцето заоѓа.


Во случајот на потреба на овој препарат прегревањето води до развој на голема акомулација на топлина со бревтачка главоболка и пулсирачки каротиди. Во поголемиот број случаи лицето е многу црвено; но исто така може да биде и многу бледо. Симптомите наликуваат на тие на Belladonna, но тука тие се поинтензивни и заканувачки. Пациентот е се повеќе збунет, не препознаваат никого и често незнаат каде се.

Ахимса е една од петте јами – морално-етички правила за јогините. Може да се преведе како неповредување, разбирање и сочувство кон себе, другите и сè што се случува во животот. Не само на физичко ниво, туку и на ментално и емотивно ниво. Неповредување во мисла, збор, дело.

Како повредуваме во секојдневниот живот?

Прво мора да научиме, освестиме како нашите суптилни реакции и постапки содржат елементи на насилство. Ова често си го правиме и на самите нас. Кога нашите мисли имаат негативна содржина како разочарување, огорченост или вина, кога чувствуваме срам, суптилно создаваме насилство. Ако не можете да простите некому за нешто што ви сторил, или пак ако самите не можете да си простите за нешто што вие сте сториле е чин на насилство затоа што ја истиснува љубовта. Како мислиме, така делуваме. Себе-обвинувањето не нè прави подобри луѓе. Баш напротив, кога се обвинуваме, следното е чувството на огорченост. Како постапува огорчен човек? – Со насилство.

Контролата врз другите и тоа што ни се случува исто така повредува. Жртвувањето за другите, преземањето премногу одговорности и обврски на свој грб е повредување. Со ова очекуваме животот, светот и сите околу нас да функционираат така како што ние сме замислиле. Контролата во позадина го има стравот дека нешто нема да биде како што јас сакам.

Живеејќи несвесно постојано повредуваме на суптилен начин, но тоа е само одраз на војните кои се случуваат во самите нас. Човекот по природа е добар, не сака да биде лош. Кога ќе го најдеме сопствениот мир, се смируваат и односите со другите луѓе.

Како до ахимса?

Јогата е одличен начин за освојување на ахимса и нејзино применување во нашите секојдневни интеракции. Нашето тело е огромна архива на концепти и емоции и со вежбите и техниките ги освестуваме и го отвораме патот за нивна трансформација. Ослободувајќи ги негативните мисли и емоции создаваме мир во себе и светот околу нас.

Додека вежбате јога, додека се прилагодувате на вашето тело, кога наидувате на отпори следете како се формираат вашите мисли. Освестете дали мислите содржат насилство врз себе или другите. Освестете како реагирате на тоа што ви се случува. Дали се обвинувате или критикувате, дали се споредувате, дали ви се јавува завист…

Во секојдневието, освестувајте како реагирате на тоа што се случува околу вас, како реагирате на другите луѓе и какви уверувања имате за себе и другите.

Секој носи болка во себе, но може да ја надмине практикувајќи ахимса. Треба да научиме овие негативни чувства да ги доживуваме без да реагираме негативно на нив. Со прифаќање, со неутрализирање на тоа што се случува и со нивно ослободување. На тој начин се ослободуваме и себеси од сопственото насилство, ги ослободуваме и другите.

 

Несоодветна синусна тахикардија е невообичаена форма на атријална тахикардија. Терминот “несоодветна” во медицината обично се дефинира како срцев ритам поголем од 100 отчукувања во минута при мирување или при минимален физички предизвик.

Јогата е широко применета во целиот свет како алтернативен пристап во лекување на бројни хронични болести. Спроведени се студии во различни земји за да се утврдат придобивките од jогата како терапија за овие хронични заболувања. Неколку студии потврдија дека јогата може да ја намали вознемиреноста и да го регулира стресот.

Во студијата под наслов „Влијанието на јогата врз аритмиското оптоварување и квалитетот на животот (QoL) кај пациенти со симптоматска пароксизмална атријална фибрилација: Студијата јога за моето срце“, прикажани се ефектите од јогата врз скоро 50 пациенти со атријална фибрилација следени во текот на шест месеци. Резултатите од оваа студија покажаа дека јогата не само што помага значително да се намали бројот на епизоди на неправилно чукање на срцето, оваа практика исто така значително ја подобрува состојбата на депресија, вознемиреност и квалитетот на живот кај учесниците во студијата.

Треба да се има предвид дека, ако јогата се практикува на премногу стимулативен начин, на пример, движење низ брза серија на положби што го зголемува ритамот на срцето или подолго останување во положбите (5-10 минути), ваквиот начин може да предизвика тахикардија кај практикант кој е подложен на тоа. Затоа, многу е важен изборот на вистински положби и техники за практикантите кои страдаат од тахикардија. Треба да се избегнат дури и одредени техники за дишење кои го стимулираат симпатичкиот нервен систем како што се подолги вдишувања во однос на должината на издишувањето, со задржување на воздухот по вдишувањето.

Балансирана јога практика со асани – положби, техники за дишење за релаксација, свесно опуштање и медитација е начинот на кој може да си помогнете доколку имате тенденција да развивате абнормално брз срцев ритам.

АСАНИ

Paschimottanasana – положба на штипалка

Бенефити: Го смирува симпатичкиот нервен систем, го смирува срцето, го нормализира крвниот притисок и пулсот, го подобрува помнењето, отстранува хронични главоболки, мигрена и заморот на очите, ја ублажува згрченоста во грлото и дијафрагмата последица од стрес, ја подобрува циркулацијата на крвта во карлицата, го регулира дотокот на крв во ендокрините жлезди, ги активира надбубрежните жлезди и ја балансира тироидната жлезда, ја намалува температурата на кожата, ги зајакнува вертебралните зглобови и ги истегнува лигаментите на ʹрбетот

ТЕХНИКИ ЗА ДИШЕЊЕ

Jalandhara banda

Притисокот со брадата го затвора дишникот и врши притисок на различни органи, вклучувајќи ги тука и синусните рецептори кои се наоѓаат во пределот на грлото. Овие рецептори се чувствителни на крвниот притисок во каротидните артерии кои го снабдуваат мозокот со крв. Ако притисокот е висок, рецепторите испраѓаат порака во мозокот и срцето ја успорува својата работа. Ако притисокот е низок, тогаш срцето се забрзува на истиот начин. Рецепторите се осетливи на притисок и затоа притисокот што го примаат за време на џаландара банда ја успорува работата на срцето и му донесува мир на умот.

Извор:

Impact of yoga on arrhythmia burden and quality of life (QoL) in patients with symptomatic paroxysmal atrial fibrillation: The Yoga my Heart Study

A Systematic Course in the Ancient Tantric Techniques of Yoga and Kriya, Swami Satyananda Saraswati

YOGA, The Path to Holistic Health, B.K.S Iyengar

 

Текстовите објавени на оваа страница се од информативен карактер. Информациите во овој текст немаат цел да заменат професионален медицински совет. Доколку имате здравствени проблеми Ве советуваме да побарате медицински совет кај професионално лице.

 

Хомеопатијата е ефективен и научен систем на исцелување, кој му помага на природното тежнеење на организмот да се излекува самиот себе. Хомеопатијата е метод кој го почитува принципот дека сите симптоми на болест се манифестација на дисхармонија на личноста во целост и дека пациентот е тој на кој му е потребна терапија, а не неговата болест.

Сите симптоми на болест се манифестација на дисхармонија на личноста во целост. Поради ова, пациентот е тој на кој му треба терапија, а не неготава болест.

Татко на хомеопатијата е германскиот доктор на медицина д-р Самуел Ханеман. Зборот хомеопатија е кованица од грчките зборови homeos – сличен и phatos – болест, патење. Од оваа кованица произлегува и основниот принцип на хомеопатијата дека слично со слично се лекува. Или подобро објаснето, ако патите од несоница поради голема возбуда, ќе земете Cofea toasta (кофеин) кој примен во поголеми дози ги предизвикува истите симптоми. Исто така, во хомеопатијата покрај принципот на сличност, се почитува и принципот на минимални дози. Значи, хомеопатските препарати доаѓаат во повеќекратни разредувања и нема јачина на хомеопатските препарати. Разликата во разредувањата е што помалите разредувања имаат полокално дејство (делуваат на ринореата и кија вицата на пр.), додека пак повисоките делуваат посистематски (целосно на сите симптоми на поленска грозница).

Слично со слично се лекува.

Хомеопатските препарати можат да бидат од растително, животинско и минерално потекло, а ефектот на нивното дејство се состои во тоа што ги стимулираат механизмите на исцелување на самиот организам. На пример, во случајот со несоницата, класичната терапија ќе предизвика вештачки сон кој никогаш не резултира со одмореност, а крајниот ефект од таа терапија е што по подолго користење нема да делува и ќе ви предизвика зависност. Спротивно на неа, со хомеопатијата се воспоставува рамнотежа и при тоа ќе се чувствувате наспано и одморено, а резултатот ќе биде повеќе да не ги користите хомеопатските препарати. Тука е важно да се напомене дека хомеопатксите препарати не се користат доколку нема симптоми.

При издавање на хомеопатската терапија, најголем акцент се става на пациентот како потполна личност, а не како издвоена болест. Поради тоа, во хомеопатијата за едно исто заболување се издаваат различни препарати на различни пациенти. Пример во случај на труење со храна, кај пациентите со поизразени симптоми на повраќање и гадење се издава Nux Vomica, додека кај пациентите со поизразена дијареа Aloe.

Хомеопатијата има цел спектар дејства, како на акутни, така и на хронични заболувања. Всушност нема ограничување во хомеопатската терапија, бидејќи нема несакани ефекти и не создава зависност. И поради тоа се препорачува како терапија на сите потешкотии за време на бременост, кај децата и кај старите и изнемоштени лица.

При издавање на хомеопатската терапија најголем акццент се става на пациентот како потполна личност, а не како издвоена болест.

За да ја примите најсоодветната терапија за вас, потрудете се да бидете што е можно поискрени со вашиот Хомеопат. Кажете му за терапијата што ја користите. И посетете го со желба да оздравите, а не само за да ја тестирате терапијата. Хомеопатијата постои 200 години и според податоците од Светската Здравствена Организација е на второ место по користење од здравствените услуги. На прво место е Кинеската медицина.

Бидете едно со себе, не дозволувајте болеста да ве издвои од животот. Помогнете си да ја воспоставите рамнотежата и здравјето да не ви претставува цел туку состојба.

Текстовите објавени на оваа страница се од информативен карактер. Информациите во овој текст немаат цел да заменат професионален медицински совет. Доколку имате здравствени проблеми Ве советуваме да побарате медицински совет кај професионално лице. Хомеопатските лекови се земаат по препорака на професионален хомеопат, и се издаваат по извршен преглед.

д-р Биљана Ѓуроска